Saturday, 8 September 2012

உள்ளூர் பள்ளிகளை உயரச் செய்வோம்

உள்ளூர் பள்ளிகளை உயரச் செய்வோம்

வி.குமாரமுருகன்

First Published: 08 Sep 2012 01:03:34 AM IST

ஓன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை படிக்கும் குழந்தைகளுக்கான பள்ளிகள் அவர்களுடைய வசிப்பிடத்திலிருந்து ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவுக்குள்ளும், ஐந்து முதல் எட்டாம் வகுப்பு வரை படிக்கும் குழந்தைகளுக்கான பள்ளிகள் மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவுக்குள்ளும் அமைந்திருக்க வேண்டும் என புதிய கல்வி உறுதிச்சட்டம் கூறுகிறது.

இப்படி பள்ளிகள் வீட்டுப் பக்கத்தில் இருந்தாலும் கூட அவற்றில் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை என்னவோ இரண்டு இலக்க எண்ணைத் தாண்டாத நிலையில்தான் உள்ளது.

கிராமப்புறங்களில் நான்கைந்து (இதில் சில அரசுப் பள்ளிகள், சில அரசு நிதியுதவி பெறும் பள்ளிகள்) பள்ளிகள் இருக்கும் நிலையிலும் கூட, வெளியூரிலுள்ள (நகரப் பகுதிகள்) பள்ளிகளுக்குத்தான் மவுசு அதிகரித்து வருகிறது. தனது பிள்ளை வெளியூரிலுள்ள பள்ளியில் படித்து வருகிறான் என்று சொல்வதைத்தான் பெற்றோர்கள் பலரும் விரும்புகின்றனர்.

இப்படி ஒரு மாய உலகில் சஞ்சரிக்கும் பெற்றோர்களை தங்கள் வசம் இழுத்து தங்கள் பள்ளியில் சேர்ப்பதற்காக வேன், கார், ஆட்டோ என வாகனங்களை அனுப்பிவருகின்றன நகரப் பகுதி பள்ளி நிர்வாகங்கள்.

இதையும் தாண்டி தங்கள் பள்ளிக்கு குழந்தைகளை அனுப்பி வைத்தால் சலுகைகள் பலவற்றை வழங்குவதாகவும் நகர்ப்பகுதி பள்ளிகளின் நிர்வாகங்கள் கூறும் ஆசை வார்த்தைகளை நம்பி வெளியூர் பள்ளிகளுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளை அனுப்பி வைக்கும் பெற்றோர்களும் அதிகரித்து வருகின்றனர்.

இதன் காரணமாக கிராமப் பகுதிகளில் உள்ள ஒன்றிய ஆரம்பப் பள்ளிகள், ஒன்றிய நடுநிலைப் பள்ளிகள், அரசு உயர்நிலைப் பள்ளிகள் மற்றும் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளிகள் போன்றவற்றில் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாகவே இருக்கிறது.

தங்கள் கிராமத்திலும் அரசு நடுநிலைப் பள்ளி வர வேண்டும். உயர்நிலைப் பள்ளி வர வேண்டும் என்று ஆர்வத்துடன், அரசியல்வாதிகள் மூலம் பள்ளிகளைக் கொண்டுவரும் உள்ளூர் பொதுமக்கள் பள்ளி கொண்டுவரப்பட்ட நிலையிலும் தங்கள் குழந்தைகளை வெளியூரிலுள்ள பள்ளிகளுக்கு அனுப்புவதையே வாடிக்கையாகக் கொண்டுள்ளனர். இதன் காரணமாக ஒவ்வொரு கிராமத்திலிருந்தும் ஏராளமான பிள்ளைகள் வேன்கள், பஸ்கள், ஆம்னி வேன்கள் மூலம் வெளியூர் பள்ளிகளுக்கு படையெடுக்கின்றனர்.

இப்படி வெளியூர் மோகத்தால் உள்ளூர் பள்ளிகள் செயலற்று வருகின்றன; தங்கள் குழந்தைகள் கூட்ட நெரிசலில்தான் பள்ளிக்குச் சென்று வருகிறார்கள் என்பதைப் பார்த்தபிறகும் அதன் தீவிரத்தைப் பெற்றோர் உணர்வதில்லை.

சென்னையில் தனியார் பள்ளி பஸ்ஸின் வாகனத்திலிருந்த ஓட்டை வழியாக மாணவி ஒருவர் கீழே விழுந்து இறந்த சம்பவத்தையடுத்து பெரிதும் கவலையடைந்த பெற்றோர், தங்கள் பிள்ளைகள் ஏன் வாகனம் மூலம் வெளியூர் (நகரப்பகுதி) சென்று படிக்க வேண்டும், உள்ளூரிலுள்ள பள்ளியிலேயே சேர்த்து விடுவோமே என்று எண்ணி இன்று வரை சேர்க்காததுதான் வியப்பு.

பெற்றோர்கள் தங்களுடைய நகர மோகத்தை மறந்து உள்ளூர் பள்ளிக்கு முக்கியத்துவம் தந்தால் அப்பள்ளியும் முதல் தரத்தை எட்டும். வாகன விபத்துகளும் குறையும். உள்ளூர் பள்ளிகளின் உயர்வுக்குப் பாடுபடுவோம்.

Courtesy_

Also read the related stories

நிதியுதவிப் பள்ளிகளா, வர்த்தக மையங்களா?

எஸ். சபேஷ்

First Published: 06 Sep 2012 01:05:56 AM IST

கல்வித் துறையில் சேவை மனப்பான்மை கொண்டவர்களை ஊக்குவிக்கும் நோக்கத்துடன் அனுமதிக்கப்பட்ட "அரசு நிதியுதவிப் பள்ளிகள்' இன்று வர்த்தக மையங்களாக மாறி வருகின்றன.

50 ஆண்டுகளுக்கு முன் கல்விப்பணியை சேவை மனப்பான்மையுடன் நடத்த முன்வருவோருக்கு, கட்டடங்களை இலவசமாகக் கொடுத்தால், அரசு அவர்களுக்கு அந்தப் பள்ளியை நிர்வகிக்க அனுமதி அளித்து, அப்பள்ளியில் ஆசிரியர்களை நியமித்துக் கொள்ளும் பொறுப்பையும் அளித்தது.

இதனால் தமிழகத்தில் அப்போது அரசால் பள்ளிகள் தொடங்க முடியாத இடங்களிலெல்லாம் நிதியுதவிப் பள்ளிகள் தொடங்கப்பட்டன. இதனால் பல ஆயிரம் மாணவர்கள் பயன் பெற்றனர்.

ஆனால், இன்று இப் பள்ளிகளில் பல, வர்த்தக வளாகங்களாக மாறி வருகின்றன. அரசு நிர்ணயித்துள்ள 1:40 என்ற ஆசிரியர்-மாணவர் விகிதப்படி இன்று 30 மாணவர்களை கொண்ட நிதியுதவிப் பள்ளிகள் 2 ஆசிரியர்களை நியமித்துக்கொள்ளலாம். ஏனெனில், ஓராசிரியர் பள்ளி கூடாது என்ற கொள்கை இப்போது நடைமுறையில் உள்ளது.

பொதுவாக நிதியுதவிப் பள்ளிகளில் ஏற்படும் ஆசிரியர் காலிப் பணியிடம் அந்தக் கல்வி ஆண்டின் ஜூலை 31ஆம் தேதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு உதவி தொடக்கக் கல்வி அலுவலர் மூலம் நிர்ணயிக்கப்பட்டு, பள்ளிக் கல்வித் துறைக்கு கருத்துரு அனுப்பப்படும்.

இப்போதைய அரசின் உத்தரவுப்படி இது உண்மையானதுதான் என மாவட்ட தொடக்கக் கல்வி அலுவலர் உறுதி செய்யவேண்டும்.

இந்நிலையில் நிதியுதவிப் பள்ளிகளின் நிர்வாகத்தினர் இன்னாருக்குத்தான் வேலை என முதலிலேயே முடிவெடுத்து விடுகின்றனர்.

அந்த "இன்னார்' நிர்வாகத்தின் உறவினராகவோ அல்லது அறக்கட்டளையின் நிர்வாகிக்கு உறவினராகவோ அல்லது நிர்வாகத்துக்கு அதிகத் தொகை வழங்க முன்வருபவராகவோ இருப்பார்.

அரசு விதிகளின்படி 1 முதல் 5 வகுப்புக்கு குறிப்பிட்ட அளவே ஆண் ஆசிரியர்கள் இருக்க வேண்டும். "இன சுழற்சி' முறை பின்பற்றப்பட வேண்டும். விளம்பரம் செய்யப்பட வேண்டும்.

வேலைவாய்ப்பு அலுவலக பதிவுமூப்பின்படி பட்டியல் வாங்கி அதைப் பின்பற்ற வேண்டும் என அரசால் வழிகாட்டப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இங்கு "மெட்டுக்கு பாட்டெழுதும்' நிலைதான்.

பெரும்பாலும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள், ஆதிதிராவிட பிரிவைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு பதிவுமூப்பில் முன்னுரிமைப்படி விரைவில் பணி நியமனம் பெற வாய்ப்புள்ளதால் அவர்கள் நிதியுதவி பள்ளிகளைத் தேடி வருவதில்லை. ஆனால், இனசுழற்சி முறையில் அவர்களுக்கு கட்டாயம் பணி தரப்பட வேண்டும் என அரசாணை உள்ளது.

எனவே அந்தப் பணியிடத்தை இழக்க விரும்பாத நிதியுதவிப் பள்ளிகள், தானாக ஒரு விண்ணப்பதாரரைத் தேடி "தக்க சன்மானம்' தந்து குறிப்பிட்ட காலவரையறைக்குள்பட்ட தேதிக்கு முன் தேதியிட்ட பதவி விலகல் கடிதத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, பணி நியமனத்தை உறுதி செய்து விடுகின்றனர்.

பின்னர் அவர் "தாமாக முன்வந்து குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாகப் பதவி விலகி விடுவார். அவ்வாறு விலகிய பணியிடம் மீண்டும் (உரிய விதிகளின்படி?) நிரப்பப்படும்.

இவை அனைத்தும் அதிகாரிகள் துணையின்றி சாத்தியப்படுமா என்ன? இதில் பலவகைகளிலும் அதிகாரிகள் லாபமடைகின்றனர்.

இந்நிலையில் நிதியுதவிப் பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களின் நிலை வேறு. இந்த மாணவர்கள் அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள் கலந்துகொள்ளும் போட்டிகளில் பங்கேற்க இயலாது.

அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்குத் தரப்படும் கணினி வசதிகள், கற்றல் - கற்பித்தல் கருவிகள் எதுவும் நிதியுதவிப் பள்ளி மாணவர்களுக்குத் தரப்படமாட்டாது.

இப்போது இப் பள்ளிகளை நடத்தும் நிர்வாகங்கள் தங்கள் மூதாதையர் இலவசமாக வழங்கிய இடத்தில் பள்ளியை ஓரங்கட்டி, வர்த்தக வளாகங்களை உருவாக்கி அதில் வருமானமும் சம்பாதிக்கின்றன.

இதைத் தவிர்க்க, நிதியுதவிப் பள்ளி ஆசிரியர்களுக்குச் சம்பளத்தை நேரடியாக வழங்க எடுத்த அதிரடி முடிவைப்போல, இப் பள்ளிகளில் ஆசிரியர் பணி நியமனத்தையும் அரசு தனது நேரடி கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர வேண்டும்.

நிர்வாகத்துக்கு மேற்படி பள்ளி இயங்கும் இடத்துக்கான வாடகைத் தொகையைத் தந்து விடலாம். அதை விரும்பாத பள்ளிகளை அருகில் உள்ள அரசுப் பள்ளிகளுடன் இணைத்துவிடலாம்.

இதுபோன்ற நடவடிக்கைகளை அரசு உடனே எடுத்தால் மட்டுமே நிதியுதவிப் பள்ளிகள் வர்த்தக மையங்களாக மாறுவதைத் தடுக்க முடியும்.

இதனால் மட்டுமே சேவை மனப்பான்மையுடன் இடத்தை தானமாக கல்விப் பணிக்கு அளித்த அக்கால தர்மவான்களின் கனவு நனவாகும்.

Courtesy_

Also read the related stories

எண்ணும் எழுத்தும் கண் எனத் தகும்

உதயை மு. வீரையன்

First Published: 07 Sep 2012 12:14:54 AM IST

மனிதர்கள் காட்டுமிராண்டிகளாக வாழ்ந்த கற்காலத்திலிருந்து அவர்களது வாழ்க்கை ஆரம்பம் ஆகிறது. அவர்கள் கிடைத்ததைத் தின்று வயிறு வளர்த்தனர்; தங்கள் கருத்துகளைச் சைகைகள் மூலம் தெரிவித்துக் கொண்டனர். பின்னர் உணவுகளைப் பக்குவப்படுத்தி உண்பதற்கும், கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதற்கு ஒலிக்குறிப்புகளைப் பயன்படுத்துவதற்கும் தெரிந்து கொண்டனர்.

அவர்கள் பேசத்தொடங்கிய காலமே நாகரிகத்தின் தொடக்கம் எனலாம். ஒலிக்குறிப்புகள் மொழியாக மாறிய காலமே நாகரிக வளர்ச்சியாகும். பேச்சு மொழிக்கு எழுத்து வடிவம் உருவான காலமே "நாகரிகத்தின் உச்சம்' என்று மொழியியல் அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

பிறந்த குழந்தை அப்படியே விடப்பட்டால் அது ஓர் அரக்கனாகவே மாறிவிடும். அந்தக் குழந்தையை மனிதனாக மாற்றுவது கல்வியாகும். கல்வியின் கருவியே எண்ணும் எழுத்தும். மனித குலம் இந்த நிலையை அடைவதற்கு எவ்வளவு காலம் ஆகியிருக்கும் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் வியப்பே ஏற்படுகிறது.

இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது, மக்கள்தொகையில் 81.7 விழுக்காடு எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவர்களாகவே இருந்தனர். அவர்களில் பெரும்பகுதியினர் இப்போது உயிருடன் இல்லை. நாடு விடுதலைபெற்ற பிறகு அரசாங்கம் மேற்கொண்ட முயற்சிகளும், திட்டங்களும் எதிர்பார்த்த பயனைத் தரவில்லை என்பதை ஆட்சியாளர்களே ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர். மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்துக்கேற்ப எழுத்தறிவற்றவர் தொகையும் கூடிக்கொண்டே போனது.

இதை அரசியல் சாசன வல்லுநர்கள் அறியாமல் இல்லை. "6 வயது முதல் 14 வயது வரையிலான அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி என்பது அடிப்படை உரிமை' என்று இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் கூறியுள்ளது.

உச்ச நீதிமன்றமும் 1993-ல் "உன்னிகிருஷ்ணன் -எதிர் - ஆந்திர அரசு' வழக்கில் இதை உறுதி செய்துள்ளது.

இதன் பிறகு பல போராட்டங்கள் நடந்தன.

2005-ல் 86-வது அரசியல் சட்டத்திருத்தம் நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டது. 6 முதல் 14 வயது வரையுள்ள குழந்தைகளுக்கு அரசு நிர்ணயித்தவண்ணம் இலவசக் கட்டாயக் கல்வி அளிக்க வேண்டும் என்றும், இது அடிப்படை உரிமை என்றும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

அரசாங்கம் அப்போதும் அந்தச் சட்டத்திருத்தத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவர மேலும் 4 ஆண்டுகள் எடுத்துக்கொண்டது. இலவசக் கட்டாயக் கல்விக்கான உரிமைச்சட்டம், 2009-ல் நாடாளுமன்றத்தால் இயற்றப்பட்டது.

இச் சட்டத்தைச் செயல்படுத்திடத் தேவையான விதிகள் இயற்றும் பொறுப்பை மாநிலங்களுக்கு ஒப்படைத்துவிட்டு, மத்திய அரசு "மாதிரி விதிகளை' மட்டும் வெளியிட்டது.

இந்தச் சட்டம் 1-4-2010 முதல் நடைமுறைக்கு வருவதாக அறிவிக்கப்பட்டது. நமது மாநிலத்தில் முந்தைய அரசு நகல் விதிகளை வெளியிட்டு மக்களின் கருத்தைக் கோரியது. அதன்பிறகு ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டுவிட்டதால், புதிய அரசு 8-11-2011 அன்று விதிகளை வெளியிட்டுள்ளது.

ஏழ்மையும், வறுமையும், அறியாமையும் நிறைந்த நம் நாட்டு மக்கள் எழுத்தறிவு பெறுவதற்கு இப்படிப்பட்ட சட்டம் தேவை என்று போராடியவர்களுக்கு மனநிறைவு இல்லையென்றாலும் வரவேற்கவே செய்கின்றனர். இதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அடுத்த கட்டத்தை அடையலாம் என நம்புகின்றனர்.

அரசு கடைப்பிடிக்கும் தாராளமயம், தனியார்மயம் என்னும் கொள்கைகளின் அடிப்படையிலேயே இது உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்றும், இதில் "இலவசம்' என்ற சொல் இடம் பெற்றிருந்தாலும், கட்டணப் பள்ளிகளுக்கும் இடமளிப்பதால் அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் இலவசக் கல்வி கிடைத்திட வாய்ப்பில்லை என்றும் கூறுகின்றனர்.

இந்தச் சட்டத்தில் வரவேற்கத்தக்க சிறப்புகளும் இல்லாமல் இல்லை. பள்ளிச் சேர்க்கை எளிதாக்கப்பட்டுள்ளது. நுழைவுத் தேர்வு, பெற்றோர் மற்றும் குழந்தைகள் நேர்காணல், வயதுச் சான்றிதழ், நன்கொடை ஆகியவை தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன.

அரசு உதவி பெறாத தனியார் பள்ளிகளில் 25 விழுக்காடு இடங்கள் பள்ளிக்கருகில் வசிக்கும் எளியவர் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு ஒதுக்கப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் பெற்றோரை பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட பள்ளி நிர்வாகக் குழு அமைக்கப்பட்டு செயல்பட வேண்டும். இவை ஆறுதலான அம்சங்கள். இருப்பினும், இவற்றை நடைமுறைப்படுத்திட ஏராளமான தடைகள் இருக்கின்றன. 25 விழுக்காடு மாணவர்கள் தனியார் பள்ளிகளில் படித்துத் தரமான கல்வி பெறுவர் என்றால் மீதம் 75 விழுக்காடு மாணவர்களுக்கு அக்கல்வி மறுக்கப்படுகிறது என்பதுதானே பொருள். அரசுப்பள்ளி மற்றும் தனியார் பள்ளிகளுக்கு இருக்கும் இடைவெளியைக் குறைக்காமல் அல்லது குறைக்க முயற்சி செய்யாமல் வெறும் சட்டமும், விதிகளும் என்ன செய்துவிடும்?

நாடு விடுதலைபெற்று 65 ஆண்டுகளாகிவிட்டது. ஏழை மக்கள் எழுத்தறிவு பெறுவதற்கான முயற்சிகளில் மத்திய, மாநில அரசுகள் முழு ஈடுபாட்டோடு செயல்படவில்லை. மக்கள் நலம் நாடும் அரசுகள் இதை எப்போதோ செயல்படுத்தி இருக்க வேண்டாமா?

இதற்கு முன்னர் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு இப்போது மக்களிடம் ஒரு விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. தாங்கள் எவ்வளவு துன்பப்பட்டாலும், தங்கள் பிள்ளைகளுக்குத் தரமான கல்வியைத் தந்துவிட வேண்டும் என்ற பதைப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.

இதற்கு என்ன காரணம்? தாம் படுகிற துன்பத்தைத் தம் பிள்ளைகள் படக்கூடாது என்பதுதான்; அத்துடன் தாம் துன்பப்படுவதற்குக் காரணம் படிக்காததுதான் என்று காலங்கடந்து புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பிறக்கும்போது அனைவரும் சமமாகவே பிறந்து இருந்தாலும், வாழும் காலத்தில் அவர்களை உயர்த்தி நிறுத்துவது கல்விதான். இக்காலத்தில் மட்டுமல்ல, எக்காலத்திலும் இதுதான் சமுதாய நிலை.

ஒரு தாயின் வயிற்றில் பிறந்த பலருள்ளும், மூத்தவனை வருக என வரவேற்காமல், கல்வியறிவு மிக்கவனையே உலகம் வரவேற்கும் என்று சங்க இலக்கியமாகிய புறநானூறும் பாடுகிறது. "கற்றோருக்குச் சென்ற இடம் எல்லாம் சிறப்பு' என்று பிற்கால இலக்கியங்களும் பேசுகின்றன.

உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே அறிவுக்கும், அறியாமைக்கும் ஒரு போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த முடிவில்லாத போரில் அறியாமை தோல்வியடைந்துகொண்டே இருக்கிறது. அறிவு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறிக்கொண்டே இருக்கிறது.

வெளிச்சம் வரவர இருட்டு ஓடி ஒளிவதைப்போல, அறிவு வளர வளர அறியாமை அழிந்துகொண்டே இருக்கிறது. இந்தப் போராட்டம் தொடரும்.

""2020-ம் ஆண்டு அல்லது அதற்கு முன்னதாகவோ ஒரு வளர்ந்த இந்தியா உருவாகும் என்பது வெறும் கனவல்ல, இது இந்தியர் மனதில் இருக்க வேண்டியதோர் பணி இலக்கு. இதை நோக்கி நாம் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து செயல்படுவோம். வெற்றி காண்போம்...'' என்று கூறினார் முன்னாள் குடியரசுத் தலைவரும், அறிவியல் அறிஞருமான ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாம்.

வளர்ந்த இந்தியா உருவாக வேண்டும் என்பதும், வல்லரசாக மாற வேண்டும் என்பதும் கனவாக மட்டும் இருந்துவிடக் கூடாது. நனவாக வேண்டும். இதற்குப் பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரங்கள் மட்டும் போதாது. நாட்டு மக்கள் அனைவரும் எழுத்தறிவு பெறுவதுதான் உண்மையான வளர்ச்சியாகும்.

இதைத்தான் கல்வியாளர் கோத்தாரி, "தேசத்தின் எதிர்காலம் அதன் வகுப்பறைக்குள் தீர்மானிக்கப்படுகிறது' என்று கூறினார். மத்திய, மாநில அரசுகள் இதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

"கல்வியா? செல்வமா?' என்று பட்டிமன்றம் நடத்திய காலம் மாறிவிட்டது. கல்வி வணிகமயமாக மாறிவிட்ட நிலையில் கல்வியைப் பெறவும் செல்வமே தேவை என்ற கட்டாயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. உயர்கல்வி என்பது எட்டாக் கனியாகிவிட்ட நிலையில், தொடக்கக் கல்வியை அனைவருக்கும் அளிக்க வேண்டியது அரசுகளின் கடமையாகிவிட்டது.

இப்போது நாட்டிலுள்ள மொத்த பள்ளிகளில் 90 விழுக்காடு அரசுப் பள்ளிகளே! 10 விழுக்காடுகளே தனியார் பள்ளிகள்.

90 விழுக்காடு மாணவர்கள் படிக்கும் அரசுப் பள்ளிகளின் தரத்தை உயர்த்த வேண்டிய அரசு, தனியார் பள்ளிகளில் 25 விழுக்காடு இடங்கள் நலிந்தவர்களுக்கு ஒதுக்க வேண்டுமென்று கெஞ்சுவது ஏன்?

அரசுப் பள்ளிகளை ஆய்வுசெய்து, அதன் தேவைகளை நிறைவுசெய்ய அரசு முன்வர வேண்டும்.

""மனிதன் பிறந்த நிலையிலேயே விடப்பட்டால் அவன் மனிதனாக இருக்க மாட்டான். அவன் வாழும் சூழல் அவனது இயற்கைத் தன்மையைச் சூறையாடி விடும்.

பலபேர் நடந்து செல்லக்கூடிய பாதையில் செடியை வளரவிட்டால் அது அழிந்துபோகும். கல்வியற்ற மனிதனும் அழிபட்டுத்தான் போவான்...'' என்றார் குழந்தைகளின் கல்வியைப் பற்றி முதன்முதலில் ஆராய்ந்த சிந்தனையாளர் ரூசோ.

வாழப் பிறந்த மனிதனை வாடாமல் காப்பது கல்வியாகும்; எண்ணும் எழுத்தும் கண்எனத் தகும்.

Courtesy_

Also read the related stories

படித்தவன் சூதும் வாதும் பண்ணினால்...

நெல்லை சு. முத்து

First Published: 06 Sep 2012 01:04:10 AM IST

இன்றைக்கு ஜனநாயகத்தின் ஆட்சி, நிர்வாகம், நீதி ஆகிய முத்துறைகளைத் தாண்டி நான்காவது தூணாக மாறிவிட்டது ஊடகத்துறை.

ஊழல் செய்ததில் யார் "பெரியவர்' - நாட்டின் முதல் அமைச்சரா, மைய அரசின் அமைச்சரா? என்று ஊடகங்கள் தோறும் பட்டிமன்றங்கள். ஐம்பது வருடத்துக்கு முன்பு சிறுமியாய் இருந்தபோது பாரதத் தாய்க்கு குட்டைப் பாவாடை அணிந்து மகிழ்ந்தோம். இன்றைக்கும் அதே உடையை அணிவித்து ரசிக்கின்றன நம் தேசியக் கட்சிகள்.

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் ஓர் ஆட்சியின் தவறுகளை மக்களிடம் "போட்டுக் கொடுத்த' மறு கட்சி ஆளும் மன்றத்தைக் கைப்பற்றிய சாகசம் கிடக்கட்டும். வந்தவர்களும் தொடர்ந்து அதையே "மெகா' அளவில் செய்ததுதான் தேசிய சாதனை. கேட்டால் "10 வருடத்துக்கு முந்தி அவங்க செய்ததைத்தான் செய்தோம்?' என்று அடிக்கடி வருகிற நியாயவாதம் வேறு.

பல்லின் துர்நாற்றத்தைப் போக்க விசேடப் பற்பசை உண்டாம். தில்லியில் "கோல்கேட்' என்றால் கவிச்சை வாடை!

நிலக்கரி 1.87, அலைக்கற்றை 1.76, விமானத்தளம் 1.63, பொதுச் சொத்து ("காமன்வெல்த்') விளையாட்டு என்று லட்சம் கோடிகளில் நாட்டுக்கு இழப்பாம். அறிக்கையில் உள்ளதை விட்டுவிட்டு சொன்னவரைக் குறி வைக்கிறார்கள். தணிக்கையில் பிழை என்று "நாட்டின் முதல்வரே' மறுக்கிறார். நாட்டுக்கு நஷ்டமே இல்லை என்று வாதாடுகிறார்களா?

அயல்நாட்டில் பதுக்கிவைத்த இந்தியர் பணத்தைக் கொண்டு வாருங்கள் என்று போராட்டம் நடத்தினார் ஒரு சமூக ஆர்வலர். நம்மவர்க்கு அங்கு பணக்கணக்கே இல்லையா? அதன் "மெய்ப்பொருள்' காண்பது அல்லவா அறிவு? அதைவிடுத்து, போராடுவோர் வருமானக் கணக்கில் புழுத்துளை இடுவதுதான் புலனாய்வு!

ஆட்சிமன்றத்தில் லஞ்சப் பணத்தை எடுத்துக் காட்டியவர் சொன்னதை யார் கேட்டார்கள்? சொன்னவர்தான் இன்று சிறையில்.

"சொன்னதை விடு, சொன்னவனைச் சுடு'. இந்தப் புது விதியை எந்த நாளும் காப்போம் என்று இன்றைய கட்சிகள் கங்கணம் கட்டித்திரிகின்றன.

ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ்., ஐ.சி.எஸ். இவற்றுக்கு நிகரான புதிய பட்டயப் படிப்பும் வரும்போல. "இந்தியன் ஏஜெண்ட் சர்வீஸ்', "இந்தியன் பினாமி சர்வீஸ்', "இந்தியன் கரப்ஷன் சர்வீஸ்'.

ஓர் ஊழியர் தினமும் அலுவலகத்துக்குத் தாமதமாகவே வருவார். ஆனாலும் மாலையில் சீக்கிரமாகவே பெட்டி, பேனாவுடன் வீட்டுக்குக் கிளம்பிவிடுவார். ஒரு நாள் அதிகாரி அவரை நிறுத்தி விசாரித்தார். ""இன்றைக்கு ஒரு மணிநேரம் லேட்டாத்தானே வந்தீங்க'' என்றார். ஊழியரோ, ""அதுக்கு ஈடுகட்டத்தான் இப்போ ஒரு மணிநேரம் முன்னதாகவே புறப்படுகிறேன்'' என்றாரே பார்க்கலாம்.

அதே நிலைதான். கஜானாவில் பணம் எடுப்பார்கள். அதற்கு ஈடாகக் குத்தகைக்காரரிடமும் பணம் பறிக்கிறார்கள். இரட்டை லாபம்.

அரசு ஊழியரின் வருங்கால வைப்புநிதி "பி.எஃப்'. "பிராவிடண்ட் ஃபண்ட்'. கட்சிகளுக்கோ "பி.எஃப்' உண்டு. "பார்ட்டி ஃப்ண்ட்'. இந்த உண்டியலில்தான் தனியார் நிறுவனங்கள் "காணிக்கை' செலுத்துகிறார்கள். அனைத்துக் குத்தகைகளுக்கும் பிரதி உபகாரம். கும்பலில் பலரும் சொந்தக்கார "முதலை'கள். அதிலும், தொழில் அனுபவம், ஆரம்ப முதலீடு, உள்கட்டமைப்பு என்று ஒன்றுமே இல்லாமல் காகிதத்தில் கம்பெனி நடத்தும் கில்லாடிகள்.

அரசின் குத்தகைக் கலந்தாய்வுக் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்வது கூட இல்லை. அடி மாட்டு விலைக்கு ஒப்பந்தத்தை "வாங்கி' விடுகிறார்கள்.

பின்னர், அந்த அரசு உத்தரவை விளம்பரம் ஆக்கினால் போதும். தங்களின் "பிறக்காத' கம்பெனிக்குப் பங்குகள் குவியும். முடிந்தால் குத்தகையை நிறைவேற்றுவதாகப் பாசாங்கு பண்ணலாம். இப்படியே அடுத்த தேர்தல் வரை "ஹாய்யாக' காலத்தை ஓட்டலாம். நீதிமன்ற வழக்கு என்று வந்தால் இன்னும் சௌகரியம். "ஆறு நாள் ஜெயில்', "ஆயுள் காலம் பெயில்'. அவ்வளவுதானே.

இப்போது எல்லாம் விவரமாகத்தான் இருக்கிறார்கள். வழக்கறிஞர்களுக்குக் கொடுக்கிற கட்டணத்தை நீதிபதிகளுக்குக் கொடுத்தாலாவது காரியம் நடக்குமோ என்கிற விவேகம் வந்துவிட்டது சிலருக்கு.

""இந்த மண்ணில், மண்ணுக்கு மேல் விண்ணில், மண்ணுக்குக் கீழ் பாதாளத்தில் உள்ள அனைத்துச் சக்திகளைவிட ஆத்ம சக்திக்குப் பலம் அதிகம்'' என்பார் டாக்டர் கலாம். அரசியலிலோ "தாய் மண்'ணின் மடியில் நிலக்கரி, கருங்கல் தொடங்கி புறம்போக்கு மனைகள், விண்ணில் அலைக்கற்றை என்று எதிலும் ஆளும் சக்திக்குப் பணம் அதிகம்.

நீண்ட நாள் நண்பருக்குச் சலுகை செய்வதும் ஊழல்தான். ஆங்கிலத்தில் இதற்குக் "குரோனியிசம்' என்பது பெயர். கிரேக்கத்தில் குரோனியஸ் என்றால் "நெடுநாள் நட்பு'.

அரசியலிலோ "கூடா நட்பு' என்று சொல்லிக்கொண்டே கூட்டணியில் ஒட்டுண்ணிகள் பல.

நெல்லை வட்டாரக் கிண்டல் கதை ஒன்று நாசூக்காகச் சொல்கிறேன். அனைத்தையும் மொத்தமாக எழுதினால் வம்பு. இந்தக் கதைக்கே தவறுதலாக சாகித்ய அகாதெமி விருது வழங்கப்பட வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டுவிடக்கூடும். சரி விஷயத்துக்கு வருவோம்.

உருளைக் கிழங்குப் பிரமுகர் ஒருவர், "சிங்கிடி' ஒருவரையும் கூடவே சம்பளத்துக்கு அழைத்துச் செல்வார். தனது செருப்பு துடைக்கவோ, எச்சில் சொம்பு தூக்கவோ அல்ல. உயிர்ப் பாதுகாப்புக்கும் அல்ல. அதைவிட முக்கியம். மானம் காப்பதற்குத்தான். அவருக்கு உடல் உபாதையால் அவ்வப்போது "பின்புறக் காற்று' சீறுவது செரிமான அறிவியல். கூட்டத்தில் அநாகரிகமாக நசுக்கிவிடுவார். சத்தம் பிறர்க்குக் கேட்டுவிட்டால், ""சீ, வெறுவாய்க்கு அலை மூதி, வந்தா தூரப் போக வேண்டியது தானேலேய். நாறப் பயலே, எல்லாருக்கு முன்னாலேயா'' என்று அடியாளிடம் போலிக் கோபம் காட்டித் தம் கரியமில வாயுவைக் காப்பாற்றிக் கொள்வார்.

அதே கதைதான் அரசியலும். மக்கள் மத்தியில் பெயர் "ரிப்பேர்' ஆகும்பட்சத்தில் வேறென்ன செய்ய? அதிகாரிகள் மீது பாவத்தைப் போட்டு தாங்கள் "ஞான ஸ்நானம்' பண்ணிப் புனிதர் ஆகிவிடுவார்கள். மத்திய மந்திரி, மாநில மந்திரியைக் குறை சொல்வார். கூட்டணியில் "தாய்'க் கட்சி, "தம்பி'க் கட்சியைத் தண்டிப்பதும் நடக்கும். சில நேரங்களில் காவல்துறைகூட புகார் கொடுத்தவர்களை மிரட்டுவதும் இதற்காகத்தான்.

தொலைக்காட்சித் துறையைப் பொருத்தமட்டில் வடக்கு வாழ்கிறது. தெற்கு உண்மையிலேயே தேய்கிறது. அவை நாட்டு நடப்புகளை நேரடியாக ஒளிபரப்புகின்றன.

அண்டை மாநிலத்தில் 3,000 விவசாயிகள் வறட்சியால் தற்கொலை. இந்த முகூர்த்தத்தில் 14 ஆட்சிமன்ற உறுப்பினர்கள் வறட்சி காரணத்தைத் தேடி தென் அமெரிக்கா பயணமாம்.

"இது வீண் செலவு அல்லவா?' என்று கேட்டால், "மும்பையில் தீவிரவாதப் படுகொலைகள் நடத்திய வெளிநாட்டு இளைஞனுக்காக 25 கோடி செலவு செய்கிறார்கள். எங்களுக்கு வெறும் 8 கோடி தானே?' என்று தர்க்கம் செய்கிறார் மாநில ஆளும் கட்சி உறுப்பினர். தேள் கொடுக்கு மீசை அவர் உதட்டில் மட்டுமல்ல, உள்ளத்திலும்தான்.

அவன் 160 இந்தியர்களைக் "கசாப்' செய்தான். அதே கணக்கில், இந்த உறுப்பினர்கள் 50 பேரைக் கொன்றதாக ஒத்துக் கொள்கிறார்களா? அதிலும் ஐஸ்லாந்து நாட்டில் நம் "அரசியல் சித்தர்கள்' என்ன படிக்கப் போய் இருக்கிறார்களோ?

அந்தப் படுகொலையாளிக்குத் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது இருக்கட்டும். அந்தச் செய்திக்காக வடக்கே ஊடகங்கள் கண் இமைக்காமல் காத்துக் கிடக்கின்றன.

யார் தலையில் இடி விழுந்தால் என்ன? இங்கே மைத்துனியிடம் கொட்டைப் பாக்கு பற்றிப் பாடிப் பொழுது கழிக்கும் தமிழ் ஊடகங்கள் தொண்டு வாழ்க!

இசைத்தகடு வெளியீடு, குறுந்தாடிக் காதலர்கள், படப்பிடிப்பு பற்றிய பதவுரை, பொழிப்புரைகள், நடிகையர் பேட்டிகள், போட்டிகள், வெட்டி விழாக்கள், வசூல் விமர்சனங்கள் என எத்தனை எத்தனை சேவைகள்!

கிழவி ஆன இந்தி நடிகை திருமணம், தொப்பி வைத்த தொந்தி நடிகர் மறுமணம் எல்லாம் தேசியச் செய்திகள். இங்கே ஒரு நடிகை குழந்தை உண்டானாலும் சரி, உடல் குண்டானாலும் சரி, பரபரப்புச் செய்திகள். நாட்டுக்கு மிக முக்கியம் பாருங்கள்.

தாடி நாயகர்களோ கால், கை வீசி கரப்பான் பூச்சி மாதிரி ஆடுகிறார்கள். கதாநாயகி கிடைத்துவிட்டால், அவர்கள் பேய் ஆட்டம், பிசாசு ஆட்டம்தான். வேண்டுமானால், இன்றைய திரைப்படப் பாடல்களைச் சற்றே ஒலியை அணைத்துவிட்டு வெறும் காட்சிச் சலனங்களை மட்டும் பாருங்கள். அப்போது புரியும் நம் நடன சிகாமணிகளின் அங்க அசைவுகள் தரும் ஆயாசங்கள்.

அதிலும் நேயர்கள் நேரடி சினிமாப் பாட்டு கேட்கும் நிகழ்ச்சி படு சுவாரஸ்யம். "உங்க லவ் எப்படிப் போயிட்டு இருக்கு?' என்று கேட்கிறர் தொகுப்பாளினி; என்னவோ பன்னாட்டு நிறுவன வர்த்தகம் மாதிரி ஆக்கிவிட்டார்கள். இல்லை என்றால் நிலையத்தில் இருந்து பதிலுக்குக் காதலிக்க வேறு ஆள் அனுப்பி வைப்பார்களோ?

தமிழ் ஊடகத்தின் கள நிருபர்களுக்கோ நறுக்குத் தெறித்தார்போலப் பேச வரவில்லை. "ஆங்', "ஊங்' என்று பேச்சுக்கு இடையே எத்தனை பிரசவ முனகல்கள். "தமிழர் முன்னேற்றக் கழகங்கள்' உதயம் ஆகும் நாள் எந்நாளோ?

அரசியல் கட்சிகள் இடையே ஊழல், பொதுவுடைமை ஆகிவிட்டது. பணத்தின் அளவில்தான் மாறுபடுகின்றனவே அன்றி, குணத்தில் மாறிவிடவில்லை.

பாருங்களேன், மத்தியப் புலனாய்வு விசாரணை, உரிமங்கள் ரத்து எல்லாம் அலைக்கற்றை விவகாரத்தில் நீதிமன்றக் கண்காணிப்பில் நிறைவேறின. இன்றோ நிலக்கரி சமாசாரத்தில் அதே நடவடிக்கைகள் ஊடகங்களால் மக்கள் மன்றத்தின் நேரடிக் கண்காணிப்பினால் அரங்கேறி வருகின்றன.

நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியே ஜனநாயகத்தின் புதிய பரிமாணம் இது!

Courtesy_

Also read the related stories

அலட்சியம் இனியும் கூடாது

எஸ். ராஜாராம்

First Published: 07 Sep 2012 12:18:23 AM IST

பள்ளிக்கூட பஸ்களுக்கான புதிய விதிமுறைகளாக உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழக அரசு தாக்கல் செய்துள்ள அறிக்கையில் பல சிறப்பம்சங்கள் உள்ளன.

இந்த வரைவு விதிமுறைகள் திருப்தி அளிப்பதாக நீதிமன்றமும் பாராட்டியுள்ளது. ஆனால், இந்த விதிமுறைகள்தான் என்றில்லை, ஒவ்வொரு தவறையும் கட்டுப்படுத்தும் எந்த விதிமுறைகளுமே எழுத்தில் சிறப்பாகத்தான் உள்ளன. அதை அமல்படுத்துவதில் ஏற்படும் தொய்வுதான் பிரச்னைகளுக்குக் காரணம்.

மக்கள்தொகையும், வாகனங்களும் அதிகரித்துவிட்ட இன்றைய நாளில் தினந்தோறும் விபத்துகள் நடக்கின்றன. அதில் வாகனங்கள் பழுதடைவதால், சாலை சரியில்லாததால் நடக்கும் விபத்துகள் என்பது குறைந்தபட்சம்தான்.

மாறாக விதிமுறைகளை மீறுதல், அலட்சியம் ஆகியவற்றால்தான் பெரும்பாலான விபத்துகள் நிகழ்கின்றன. அதிவேகமாக வாகனத்தை இயக்குதல், வாகனத்தை இயக்குவதில் போதிய தேர்ச்சியின்மை, சாலை விதிகளை மதிக்காதது, போதையில் வாகனத்தை இயக்குவது, செல்போனில் பேசிக்கொண்டே அல்லது ஹெட்ஃபோனில் பாட்டு கேட்டுக்கொண்டே கவனத்தைச் சிதறவிடுவது போன்றவையே விபத்துக்கான முக்கிய காரணங்கள்.

தனிமனித ஒழுக்கத்துடன் ஒவ்வொருவரும் தாமாக கட்டுப்பாடுகளைக் கடைப்பிடித்தாலன்றி, இந்த அலட்சியத்தை எந்த விதிமுறைகளையும் கொண்டு கட்டுப்படுத்திவிட முடியாது.

இரவில் வாகனத்தை ஓட்டும்போது எதிரில் வாகனம் வந்தால் முகப்பு விளக்கின் ஒளியை மங்கச்செய்து செல்ல வேண்டும் என்கிற விதிமுறையை எத்தனை வாகன ஓட்டிகள் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்? எத்தனை வாகனங்களில் முகப்பு விளக்கின் மத்தியில் கறுப்பு பொட்டு ஒட்டப்பட்டுள்ளது?

சைக்கிளைக் கண்டால் மோட்டார் சைக்கிள்காரர்களுக்கு அலட்சியம், மோட்டார் சைக்கிள்களைக் கண்டால் காரில் செல்பவர்களுக்கு அலட்சியம், கார்களைக் கண்டால் பஸ், லாரி ஓட்டுபவர்களுக்கு அலட்சியம்.

கார் கண்ணாடிகளில் கறுப்பு பிலிம்களை ஒட்டக்கூடாது என உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டும் இன்னும் ஏராளமான வாகனங்கள் கறுப்பு பிலிம்களுடன்தான் வலம் வருகின்றன.

உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவு குறித்து வாகனங்களை வைத்திருக்கும், ஓட்டும் அனைவருக்குமே தெரிந்திருந்தும் அதை அகற்றாமல் இருப்பது எத்துணை பெரிய அலட்சியம்?

சாலை விபத்துகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக புதிய விதிமுறைகள் மட்டுமன்றி, வாகனப் போக்குவரத்துச் சட்டங்களிலும் திருத்தங்கள் செய்யப்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் ஒரு விபத்து நிகழ்ந்தால், அது ஓட்டுநரின் கவனக்குறைவால் அலட்சியத்தால் நிகழ்ந்தது எனத் தெரியவரும்பட்சத்தில் அந்த ஓட்டுநர் இனி வாகனத்தை இயக்கவே தகுதியற்றவர் என அறிவித்து, அவரது ஓட்டுநர் உரிமத்தை நிரந்தரமாக ரத்து செய்ய வேண்டும்.

குடிபோதையில் ஒருவர் வாகனம் ஓட்டியது தெரியவந்தால் அவருக்கு வெறும் அபராதம் மட்டும் போதாது; உடனடியாகக் கைது செய்து சிறையில் அடைக்கும் வகையில் சட்டத் திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டும்.

பள்ளி பஸ்களுக்கு என வரையறை செய்துள்ள விதிமுறைகள் அனைத்துவகை வாகனங்களுக்கும் பொருந்தும். அரசு பஸ்கள், தனியார் பஸ்கள், சரக்கு வாகனங்களிலும் பல இயக்கத் தகுதியற்ற வகையில் இருப்பதைக் கண்கூடாகக் காண்கிறோம்.

வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகத்துக்கு "எப்.சி.'க்கு போய்விட்டு வந்த பின்னரும் வாகனங்கள் அதே நிலையில்தான் இருக்கின்றன.ஓட்டுநர் பயிற்சிப்பள்ளி மூலம் பயிற்சிபெற்று ஓட்டுநர் உரிமம் பெறுவதிலும் விதிமுறைகள் சரியாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை.

ஓட்டுநர் பயிற்சிப் பள்ளியின் "செல்வாக்கை'ப் பொருத்து, ஓரளவு சுமாராக ஓட்டத் தெரிந்தவர்களுக்கும் உரிமம் வழங்குவது அத்தனை வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகங்களிலும் நடக்கிறது.

வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகம் உரிமம் வழங்கியும்கூட ஒருவர் வாகனத்தை ஓட்டத் தகுதியானவர் என்று கூறிவிட முடியாத அவலம் இன்று நிலவுகிறது.

சென்னை சிறுமி ஸ்ருதி முதல் அதே சென்னை மாணவி பெரியநாயகி வரை ஒவ்வொருவரையும் பலிகொண்ட அனைத்து சம்பவங்களுமே இந்த விதிமுறைகள் மீறப்பட்டதால் நடந்தவைதாம்.

ஓராயிரம் கனவுகளை புத்தகப் பை, சாப்பாட்டுக் கூடையுடன் சுமந்துகொண்டு பள்ளிக்குச் செல்லும் சிறார்கள், இதுபோன்ற அலட்சியத்தால் நிகழும் விபத்துகளில் சிக்கி சிதைந்துபோவதை இனியும் எத்தனை நாள்களுக்குத்தான் பார்ப்பது?

விபத்தில் ஓர் உயிர் பறிபோவது என்பது இப்போதெல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக நடக்கிறது. ஆனால், அந்த விபத்து ஏற்படுத்தும் இழப்பானது சம்பந்தப்பட்ட குடும்பத்தினருக்குத் தரும் வலி ஆண்டாண்டு காலத்துக்கும் ஆற்ற முடியாதது. இதை வாகனம் ஓட்டும் ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தால்தான் விபத்துகள் குறையும்.

Courtesy_

Wednesday, 5 September 2012

A new paradigm for teachers

A new paradigm for teachers

By S Vaidhyasubramaniam 

05th September 2012 12:08 AM

In the famous conversation between Dharmaraja Yudhishtira and Pitamaha Bhishma, the role of a preceptor (teacher) in shaping one's life finds significant mention. Bhishma says that the mother and father author one's being and only create the body while the teacher creates life in the body. 'Matha, Pitha, Guru, Deivam' is a popular Sanskrit adage that conveys a powerful and profound message in different forms. All of them point to the direction to what they all mean to us and not the other way. It is the lack of understanding of what they mean to us that leads to broken parental relationship in the form of divorce or religious conversion or atheism. Any amount of lack of understanding in the teacher-student relationship cannot alter the fact that somebody has been one's teacher. A student's teacher is always a teacher till perpetuity and I have never come across anybody filing for a divorce petition for this. When President Pranab Mukherjee was finance minister, Manmohan Singh was the RBI governor. In a reversal of fortune, when Singh was the prime minister, Pranab was his finance minister. At no point of time could both of them openly say that each of them had been the other's master. However, the LKG class teacher for both Mukherjee and Singh, if alive today, can boldly declare that they are his/her student. It is such defining moments that make teaching, which is unfortunately amongst the world top 10 thankless professions, a unique career proposition.

The UNESCO in 2005 undertook a study to understand the relationship between societal growth and educational attainments. The study identified that the second half of the 20th Century witnessed the strongest expansion of school systems throughout the world. Every country boasted major allocations in school education budget. However, the study found that there is no positive, strong and significant relationship between educational spend and educational outcomes. On a broad perspective, the study report dismissed the production model in school education that laid little stress on processes but more on churning out products.

Globally, there is a tremendous increase in the number of students acquiring higher qualifications, but producing more output from the same education input is not a long-term sustainable model. The student skills for the 21st Century are vastly changing in making teaching profession a challenging one. Burdened with expectations of deceptive modernity and discouraging brand value of being a teacher, teachers face an uphill task of educating the future of tomorrow. In addition, the school leadership and the education system should also be geared to surmount this challenge. This explains the theme 'Preparing Teachers and Developing School Leaders for the 21st Century' for the OECD summit in New York in March. The OECD report reinforces the need for a new teaching paradigm in which a teacher is no longer expected to just advance professional knowledge but also the profession itself. School leaders and policy-makers must also provide a supportive framework for teacher and teacher education development.

There is no point in characterising flagship populist schemes as development measures. A time has come to take huge strides by way of an actionable agenda. The Ministry of Human Resource Development conducted a conference for all state education secretaries in April to discuss various issues concerning school and higher education. The Department of Education estimated that there are 5,23,000 vacancies for school teachers at elementary level. Also, with the passage of RTE Act, to fulfil the pupil-teacher ratio, the department estimated an additional 5,10,000. That apart, there is also a need to appoint 1,79,000 teachers in secondary schools and train over 7,74,000 teachers with focus on English, mathematics and science. The government has also announced the National Mission on Teachers and Teaching that has various goals and objectives related to teaching and teacher education. The mission contemplates the establishment of various centres of excellence in 40 schools of education to be established in various universities and regional colleges of education. These centres will engage in various research, resource development and training in the areas of curriculum, teaching methodology, evaluation, pre-service, professional development, etc. The mission also proposes to establish centres for educational management at IIMs.

I only hope that the mission is in alignment with the National Curriculum Framework for Teacher Education (2009), which aims at integrating teacher education with the modern and contextual changes in school education. A major problem facing teacher education programme in India is the disconnect between the classes at teacher training college and classroom realities of schools. This divorce also finds an expression in the World Bank Report (1997) as 'in India teachers need but do not receive-preparation for teaching in the situation that two thirds of them have to face: multi-grade classrooms with many first generation learners who attend school irregularly'. Students today also need considerable freedom to explore, enquire, and investigate. This means that teacher education curricula should give enough space to student teachers to develop logical reasoning, critical thinking, problem solving and meaning making. However, teacher education institutions are often too theoretical and provide only unrelated and fragmented knowledge to teachers.

The school education system is at crossroads with a challenging combination of many factors — 21st Century skills, teaching as a career, teacher education system, school leadership and more importantly the nobility in the profession. We cannot afford to simply appoint committee after committee hoping for a solution. In Nani Palkhivala's words, "we try to solve century-old problems with 5-year plans, 3-year officials and one-year budgets and still hope that the problems will be solved as we are all Indians." We have numerous committees whose reports are gathering dust or whose recommendations are outdated. Burdened with regimental bureaucracy and heightened populism, the education system needs more action than promise. There cannot be a day better than this to recall my school principal's advice: "Nothing is too late, nothing is impossible." I am sure policy-makers would have had such principals. If not, let them pick the message and start the work. India needs good teachers and a noble teaching profession and once both happen, it will definitely be a Happy Teacher's Day.

(S Vaidhyasubramaniam is Dean, Planning & Development, SASTRA University)

Courtesy_

Disclaimer

This Blog Spot is meant for publishing reports about the usage of RTE Act (The Right of Children to Free and Compulsory Education Act, 2009) so as to create an awareness to the general public and also to keep it as a ready reckoner by them. So the readers may extend their gratitude towards the Author as we quoted at the bottom of each Post under the title "Courtesy".Furthermore, the Blog Authors are no way responsible for the correctness of the materials published herein and the readers may verify the concerned valuable sources.

Labels

10 Kms. (1) 1993 (1) 2005 (1) 2009 (1) 2010 (1) 2012 (2) 2013 (2) 2014 (1) 2015 (2) 2016 (1) 2018 (1) 25% Quota for Poor Students (7) 5th Standard (1) 8th Standard (1) Abdul Kalam (1) ABIDe (1) Accountancy (1) Act (2) Admission criteria (2) Aided Schools (3) Allahabad High Court (1) Amendment (1) Andhra Pradesh (1) Answer Sheet (2) Article (22) Avinash Mehrotra case (1) Bangalore (1) Bar-coded Answer Sheet (1) Bare Acts (1) Best Teachers Awards (1) Bihar (1) Bill (1) Biology (1) Board Exams (5) Botany (1) Caning (1) Cartoon (1) CBSE (5) Character Code (1) Cheating (1) Chemistry (1) Chennai (1) Chief Minister (1) Child Rights and You (CRY) (1) Children (3) Christians (1) CIC (1) Closure (1) Commission for Protection of Child Rights (1) Compulsory pass (1) Corporal punishment (1) Curse (1) Delhi High Court (2) Demerits (1) Diary (1) Dinamalar (4) Dinamani (8) Directory (1) Disobeying order (1) Display Board (1) Do's and Don'ts (1) Do's and Dont's (1) Don Bosco School (1) Download (2) Dress Code (1) Editorial (1) Education (4) Education Department (2) Exam Materials (1) Examinations (15) FAQs (1) Fee defaulter (1) Fees Determination Committee (2) Fees Determination Rules (1) Fine (1) Five Judges Bench (1) Foolish Policy (1) Frontline (1) Fundamental Right (2) Gazette (1) Goa CM (1) Good Manners (1) Govt. Schools (4) Govt. Servants (1) Grace Marks (1) H.Sc. (7) Hair cut (1) Hills (1) How to Learn (1) HRD Ministry (1) Implementation (1) Income Certificate (1) Indian Kanoon (2) Interview (1) Judgment (2) Karnataka (2) Kids (3) KUSMA (1) Labour Acts (1) Labour Laws (1) Links (3) Madras High Court (7) Madurai (1) Madurai Bench (1) Manapet Govt. School (1) Maths (2) Matriculation Schools (2) Merits (1) MGR (1) Mid Day Meal Scheme (1) Minimum Land requirements (3) Minor School Students (1) Minority Institutions (1) Mountains (1) National Building Code (1) NCF (1) New Indian Express (1) New Pattern of Exam (1) NGO (1) Online (1) Opinion (1) Parents (2) Personal Liberty (1) Plus 2 Exam (6) Politicians (1) Pondicherry (10) Poor Students (2) Practical Examination (1) Preparedness (1) President of India (1) Private Schools (8) Public Exam (1) Punishment (1) Punjab (1) Question Paper (3) Recognition (3) Results (4) Right to Life (1) RTE Norms (1) RTE Rules (2) RTI (1) RTO (1) Rules (1) S.V.Chittibabu Commission (1) Safety standards (1) Salient features (1) Samacheer Kalvi (6) School Bags (2) School Buildings (1) School students (1) School Vehicle (1) Schools (3) Science (1) Secondary Education Board Bill (1) Selling Books (1) Service Book (1) Song (1) SSLC (11) State Consumer Disputes Redressal Commission (1) Student (1) Summer Vacation (1) Supreme Court (5) Syllabus (1) Tamil Nadu (9) Tamil Subject (1) Teachers (3) Teachers' Day (2) THE HINDU (7) Thirukural (2) Three Judges Bench (2) Time Table (1) Times of India (1) TIPS (2) Toilets (1) Tough & Easy (1) Traffic Rules (1) Transfer Certificate (1) Two-wheeler (1) Unaided Schools (5) Uniforms (1) Upholding RTE Act (3) USE Act (1) Uttar Pradesh (1) Walking (1) Who's Who (1) Wikipedia (1) Window of opportunity (1) Young Wards (1) Zoology (1) எது சமச்சீர்க் கல்வி? (2) எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் (1) கல்வி கற்கும் வழி (1) தி இந்து (1) மன அழுத்தம் (1) முப்பருவ கல்விமுறை (1)

Popular Posts